‘Hostel Kaba ≠ mama hotel’ staat op de muur van het spik en span uitziende keukentje waar we vannacht sliepen. Hier maak je je eigen stapelbed op (déjà vu aan Bilbao) en was je je eigen bordjes af na het ontbijt. We zijn in Gent, halverwege Arnhem en Calais.
Van onze zuiderbuur Ingrid krijgen we een paar goede (eet)tips in Gent, waar de meisjes inmiddels ‘op kot’ gaan. Omringt door ‘Ella-en- Louises’ eten we een smaakvolle pasta. Wat een mooi taaltje is dat Vlaams toch. En wat een eenvoudig en levendig tentje is De Kastart met keuze uit zes pastavarianten in drie grootte van porties.
Ik vind het altijd sfeervol om ‘s avonds in een mooie, verlichte stad aan te komen. En mooi is het! Een fijne start. We komen graag nog eens terug. Maar nu door naar Calais.
Te voet over naar Engeland vanaf het hermetisch afgesloten haventerrein is ingewikkelder dan met een auto. Het heeft een tijd helemaal niet gekund, vermoedelijk om illegaliteit tegen te gaan. Anders dan wat Peter vooraf op internet vond, bestaat P6 niet meer en is lang parkeren hier geen optie. Nu ga je met bus en al de boot op nadat je twee douanes langs bent gegaan waar ons het hemd van het lijf wordt gevraagd. Geen retourticket hebben, is verdacht…
Het is een handjevol passagiers op het grote P&O schip. Er wordt nog een half uur naar iemand gezocht in een rode jas, maar uiteindelijk vertrekken we dan toch en staan we anderhalf uur later, na een rustige vaart over een nagenoeg vlakke Noordzee, aan de overkant.
Inmiddels zijn we aangekomen bij Debby en Dean in Farnham, waar de trail start.
