De eerste 100 kilometer van de North Downs Way zit erop. De weg is goed bewegwijzerd met houten bordjes. Zoals het symbool van een pelgrimstocht de schelp is, lopen we nu een eikel achterna 😉. De herfst heeft zijn intrede gedaan en inderdaad zorgen enorme eikenbomen regelmatig voor een tapijt aan eikeltjes. Acorns. Leuk bruggetje: eekhoorns zien we volop. Hoewel het de eerste dag zo af en toe motregende, is de zon gaan schijnen en, ook heel fijn, het is al dagen windstil. Voor zolang het duurt, maar het maakt het heel idyllisch.
We lopen door de Surrey Hills. Surrey hill up, Surrey hill down… Op dag drie ‘beklimmen’ we Box Hill en Colley Hill. Ik heb veel profijt van al dat hardgeloop van de afgelopen tijd. Soms lopen we bijna horizontaal over de flank en regelmatig zelfs òp de heuvelrug, waardoor aan de ene kant de skyline van Londen te zien is en aan de andere kant prachtige doorkijkjes zijn naar het dal onder ons. Dat zorgt voor aangename afwisseling. Onderweg komen we langs een wijngaard. De Chardonnaydruiven zijn rijp voor de witte wijn met bubbels, vertelt de gezellige plukker. Dit soort korte gesprekjes (met de postbode, B&B eigenaren, bartenders, medewandelaars, etc.) kleuren de dag. Andere rugzakwandelaars (is dit een bestaand woord?) die we tegenkomen zijn overigens op één hand te tellen. Vaker zien we mensen met honden. De honden zijn, net als de mensen hier, goed opgevoed. Iedereen is vriendelijk. Zo grappig als je de bebouwing inloopt, om in koor uit de monden van drie jochies in uniform in keurig Brits Engels te horen: “Good afternoon, have a nice wa-alk!” Je wordt er vanzelf blij van!
Ja, we lopen door gegoede Londense buitenwijken. Saskia, de Nederlandse eigenaresse van de leuke shepherdhut (pipowagen) tipt ons het charmante plaatsje Shere. Ze vertelt dat hier de films ‘Four weddings and a funeral’ en ‘Holiday’ zijn opgenomen en dat we dit plaatsje niet over mógen slaan. Als we vertellen dat dit ommetje ons te ver voert, wil ze ons er wel even met de auto brengen. En voor we het weten, rijden we over Miljonairsroad, zoals deze weg in de volksmond wordt genoemd. We kijken onze ogen uit, wat een huizen! Shere is inderdaad de moeite waard en we drinken er koffie voor we weer op zoek gaan naar de eikel en de route hervatten.
Doordat we zo door de natuur lopen (voor het beeld: in de 100 kilometer zijn we óp de route slechts één koffiemogelijkheid tegengekomen: Junction 8), zien we ook regelmatig dieren. Veel eekhoorntjes dus, maar ook heel veel (schuwe) fazanten langs de bosranden. En een keer sprongen drie hertjes over het pad. Vaak schrikken de beestjes net zo hard van ons als wij van hen. Maar op dag vier zit er een Vlaamse Gaai langs het pad, die zich niks van ons aantrekt. Hij laat zich rustig bestuderen en fotograferen. Tot moeder (?) gaai me in de gaten krijgt… Ze vliegt tussen m’n benen door, rakelings langs en op m’n hoofd. Ik ren naar Peter, die inmiddels honderd meter nietsvermoedend voor me loopt. De gaai blijft me achtervolgen, grijpt m’n haar. Ik schreeuw en ren en zwaai (hebben jullie een beeld? 😜). Peter maakt zich nog groter dan hij al is, slaakt wat oerkreten en zwaait met zijn stokken. Pas dan druipt het beest af. Mijn held!
Klein puntje van kritiek op deze prachtige wandeling: Engeland is duur en de accomodaties zijn - anders dan verwacht - zeer schaars op de route. Eigenlijk ook buiten de route. Dat maakt de keuze dus beperkt en haalt je ook steeds van de route af. We lopen een stuk binnen de ring (M25) van Londen. We passeren deze snelweg op dag vier, zien hem nauwelijks, maar hóren hem de hele dag, want het geluid stijgt op. Het betekent ook dat het hier stikt van de stationnetjes in het dal. Met een beetje puzzelen, en soms een ritje over het spoor, lukt het steeds weer een B&B of hotelletje te vinden, als we rond 20 kilometer op een dag willen lopen.
Na dag vijf nemen we in Sevenoaks een rustdag. Fysiek gaat het prima (geen blaren of lichamelijke ongemakken), maar ik schreef al over het weer ‘zolang het duurt’ en vandaag regent het zo’n beetje de hele dag ‘cats and dogs’. Precies op deze vrije dag horen we dat de camper bijna klaar is! 🥳 We maken daarom een nieuwe planning: we overbruggen vier etappes over het spoor en wandelen overmorgen vanaf Wye weer verder.
Omdat we morgen op deze ‘reisdag’ ook niet zullen lopen, hebben we ineens een dag ‘over’. We hebben twee opties: of deze troosteloze dag doorbrengen in een troosteloos hotel òf een grappige paraplu lenen en met de rechtstreekse trein in 20 minuten op station Londen Bridge staan. En zo zitten we ineens te lunchen op Borough Market en drinken we koffie op de tiende verdieping van Tate Modern, waar we een mooie tentoonstelling zien van de Britse Richard Long, die wandelen met kunst combineert. Hoe toepasselijk. Nog een keer langs Borough en Green Market voor de vrijdagmiddag borrelplank. Het voelt als weekend 😁.
