In drie dagen met de Jumpert over de snelweg naar Spanje rijden is één ding, maar het is een beetje naïef om Google Maps klakkeloos te volgen door de bergen van Andalusië. Over een bergpas naar Ronda; of niet weten of je onder een tunneltje door kunt omdat er geen hoogte op staat, maar wel weten dat je niet naar rechts kunt, omdat je breder bent dan twee meter. Gelukkig zijn de Spanjaarden behulpzaam, zodat het altijd goedkomt.
Lemmer en Bemmel zijn letterlijk en figuurlijk ver weg. Na een week op een camping in La Cala del Moral (zo’n 12 kilometer van Málaga), staan we nu op het terrein van Finca Kayu in Coín. Wát een fijne plek om tot rust te komen! Er zijn 10 camperplekken. De app 'Park4night' helpt om een plek als dit te vinden.
Witte rook! Op woensdagochtend 10 december laten we met het ontvangen kentekenbewijs nieuwe kentekenplaten drukken, rijden naar Elst om ze erop te laten zetten en door naar Oosterhout waar de Polo in de stalling gaat om eindelijk naar het zuiden te kunnen vertrekken met onze Jumpert!
Alles werkt! We zijn superblij met het resultaat en vinden het fijn en huiselijk in ons kleine pipohuisje! We staan op de geitenboerderij, het is koud (geweest), maar binnen is het knus en behaaglijk warm. “Krek, dat is ‘t.” 😜
Sinds gisteravond wonen we in ons nieuwe tweede huisje op wielen! Ook al staan die wielen voorlopig stil op een Nederlandse camping in afwachting van de afhandeling van nog een hoop geregel.
Goed nieuws! 🥳 De uitspraak valt in ons voordeel: de rechter oordeelt dat we te goeder trouw hebben gehandeld, hoe de advocaat van de leasemaatschappij ook zijn best deed om het tegendeel te bewijzen.
En ineens zit je in de wereld en vocabulaire van strafrecht. Een hele nieuwe wereld gaat voor ons open. Het verhaal gaat als volgt verder.
Vandaag zouden we de camper ophalen. Zouden... Ons verhaal krijgt een bizarre wending, je bedenkt het niet. Om maar met de spoiler te beginnen: afgelopen woensdag, vijf dagen voor oplevering, tijdens de keuring van de RWD, is de camper door de politie in beslag genomen. De bedrijfsbus lijkt als vermist opgegeven te zijn in België…
Na een uurtje in de trein, en een overnachting in Ashford, lopen we nu door Kent. De zon is terug en het laatste restje van storm Amy trekt voorbij. In dit deel van Engeland is het landschap glooiender, de route-aanduiding een stuk minder onderhouden (lang leve Komoot) en zijn de biertjes weer betaalbaar.
De eerste 100 kilometer van de North Downs Way zit erop. De weg is goed bewegwijzerd met houten bordjes. Zoals het symbool van een pelgrimstocht de schelp is, lopen we nu een eikel achterna 😉. De herfst heeft zijn intrede gedaan en inderdaad zorgen enorme eikenbomen regelmatig voor een tapijt aan eikeltjes. Acorns. Leuk bruggetje: eekhoorns zien we volop. Hoewel het de eerste dag zo af en toe motregende, is de zon gaan schijnen en, ook heel fijn, het is al dagen windstil. Voor zolang het duurt, maar het maakt het heel idyllisch.
‘Hostel Kaba ≠ mama hotel’ staat op de muur van het spik en span uitziende keukentje waar we vannacht sliepen. Hier maak je je eigen stapelbed op (déjà vu aan Bilbao) en was je je eigen bordjes af na het ontbijt. We zijn in Gent, halverwege Arnhem en Calais.
Terwijl er nog hard wordt gewerkt aan onze Jumpert, gaan we deze maand (toch) vertrekken naar Engeland. Dat kan natuurlijk óók: zonder camper. En dus gaan we 26 september te voet over met de ferry van Calais naar Dover om daar de 'North Downs Way National Trail' te gaan lopen van Farnham terug naar Dover.
Hoever we in het verleden ook gereisd hebben, er gaat toch niets boven Europa, waar culturen en gewoonten, platteland, bergen, woestijn, bossen, zeeën, watervallen, wereldsteden en dorpjes in hitte en kou elkaar afwisselen op betrekkelijk korte afstand. Niet voor niets ligt bijna de helft van alle UNESCO Werelderfgoederen binnen Europa.