Vlak voor we de grens oversteken, zien we de eerste (en enige) eland! Zodra we over de bergkam zijn en de grens werkelijk over rijden, stroomt het water van de smalle rivier naast de weg de andere kant op!

Na een stralend weekend in Stockholm met ontspannen zomerse sfeer en na een bezoek aan het charmante vissersdorpje Skarså, slingeren we de rugzak weer op. De St. Olavsleden dus. Het pad van Olav loopt 560 kilometer van oost naar west tussen Zweeds Selånger en Noors Trondheim.

Op dinsdag 7 juli maken we de overtocht naar Zweden! Er daalt meteen een rust in, hoewel (alleen) de eerste dag koud en nat is. Wat een ruimte! Op ons gemak rijden we richting Stockholm.

Hoe anders is dat in Boedapest. Aan dezelfde Donau, maar daar houdt de vergelijking met Belgrado wel zo’n beetje op.

Ok, de tweede indruk van Belgrado. Rommelig. Wat meteen opvalt zijn de verschillende bouwstijlen door elkaar. ‘Onze’ wijk Zemun bestaat uit laagbouw, leuke oude huizen met rode daken tussen een paar foeilelijke flatgebouwen.

Haris Alexiou schalt melancholisch uit de speakers als we Griekenland uitrijden. Na de heerlijke week met Nicoline en nog een bezoek aan Nafplio, rijden we in twee (halve) dagen over perfecte wegen, door maar liefst 21 (!) tolpoorten, naar Skopje, de hoofdstad van Noord-Macedonië. Eigenlijk zijn we op weg naar Belgrado, maar ja, nu we er toch langsrijden, zijn we wel benieuwd…

Linda vroeg me een stukje te schrijven op Jumpert.nl en dat doe ik natuurlijk graag. Maar waar te beginnen en welke hoogtepunten te kiezen? Ik begin maar gewoon, bij het begin.

Wat is en blijft Griekenland toch een fijn en mooi land om te vertoeven! Zo ook op de Peloponnesos: veel kleinschalig toerisme, soms kneuterig, soms stijlvol, altijd gezellig en heel kleurrijk, zeker in deze tijd wanneer alles uitbundig bloeit.

Ergens onderweg naar de kust, komen we terecht bij weer een enthousiast Nederlandse stel, Inke en Jort, dat twee jaar geleden ‘Het roer om’ gooide en een kleine camping, drie kilometer van Esanatoglia, overnam.

We blijven een beetje hangen in de Val d’Orcia. Wat een prachtige plek is dit! We vragen ons hardop af wat het nou zo bijzonder maakt. Het ontbreekt hier aan snelwegen, zonnepanelen, elektriciteitsmasten, windmolens of industrie. Alleen kleinschalige boeren bedrijven, kavels, grasland en witte gravelwegen (strade bianche) met daarlangs de slanke bomen die Toscane zo typeren.

De snelweg vanuit Sanremo slingert tunnel in en viaduct over langs en over (de uitlopers van) de Appenijnen (foto van fotograaf Iwan Baan). Daarna wordt het vlak, gevolgd door de glooiende heuvels van Lombardijen.

We ‘hoppen’ via korte bezoekjes aan het Franse Marseille, Antibes, Nice en Menton naar Italië. In Sanremo blijven we iets langer hangen, al was het alleen al voor de eendaagse klassieke wielerkoers Milaan-Sanremo die hier zaterdag eindigde.