Ok, de tweede indruk van Belgrado. Rommelig. Wat meteen opvalt zijn de verschillende bouwstijlen door elkaar. ‘Onze’ wijk Zemun bestaat uit laagbouw, leuke oude huizen met rode daken tussen een paar foeilelijke flatgebouwen.

Haris Alexiou schalt melancholisch uit de speakers als we Griekenland uitrijden. Na de heerlijke week met Nicoline en nog een bezoek aan Nafplio, rijden we in twee (halve) dagen over perfecte wegen, door maar liefst 21 (!) tolpoorten, naar Skopje, de hoofdstad van Noord-Macedonië. Eigenlijk zijn we op weg naar Belgrado, maar ja, nu we er toch langsrijden, zijn we wel benieuwd…

Linda vroeg me een stukje te schrijven op Jumpert.nl en dat doe ik natuurlijk graag. Maar waar te beginnen en welke hoogtepunten te kiezen? Ik begin maar gewoon, bij het begin.

Wat is en blijft Griekenland toch een fijn en mooi land om te vertoeven! Zo ook op de Peloponnesos: veel kleinschalig toerisme, soms kneuterig, soms stijlvol, altijd gezellig en heel kleurrijk, zeker in deze tijd wanneer alles uitbundig bloeit.

Ergens onderweg naar de kust, komen we terecht bij weer een enthousiast Nederlandse stel, Inke en Jort, dat twee jaar geleden ‘Het roer om’ gooide en een kleine camping, drie kilometer van Esanatoglia, overnam.

We blijven een beetje hangen in de Val d’Orcia. Wat een prachtige plek is dit! We vragen ons hardop af wat het nou zo bijzonder maakt. Het ontbreekt hier aan snelwegen, zonnepanelen, elektriciteitsmasten, windmolens of industrie. Alleen kleinschalige boeren bedrijven, kavels, grasland en witte gravelwegen (strade bianche) met daarlangs de slanke bomen die Toscane zo typeren.

De snelweg vanuit Sanremo slingert tunnel in en viaduct over langs en over (de uitlopers van) de Appenijnen (foto van fotograaf Iwan Baan). Daarna wordt het vlak, gevolgd door de glooiende heuvels van Lombardijen.

We ‘hoppen’ via korte bezoekjes aan het Franse Marseille, Antibes, Nice en Menton naar Italië. In Sanremo blijven we iets langer hangen, al was het alleen al voor de eendaagse klassieke wielerkoers Milaan-Sanremo die hier zaterdag eindigde.

Een gedeelte van de GR92 loopt gelijk aan de Camino de Ronda (of op z’n Catalaans: Camí de Ronda). Die laatste is een zevendaagse rondwandeling vanuit Girona en volgt vanaf Sant Feliu de Guíxols de GR92. Maar Camí de Ronda is óók de benaming voor stukken oude patrouilleroute die loopt tussen de Franse grens en Blanes, tegen smokkelaars en piraterij en is tegenwoordig een netwerk van wandelpaden langs de kust.

We bezoeken Barcelona voornamelijk voor een bezoek aan de Sagrada Familia. De enige keer dat we er binnen waren, was in de tijd van de fotorolletjes, op een vakantie waarin ik - stom stom stom - m’n fototoestel op zo’n gezellige bank in Park Güell liet liggen, weg natuurlijk, waardoor datzelfde bankje ineens een stuk minder gezellig oogde.

Na een paar mooie dagen, verlaten we Andalusië. En dat is maar goed ook, wat een verontrustende berichten over evacuaties in het zuiden! Na historisch Cartagena, pittoresk Altea en gastronomisch Dénia zijn we nu in València, de derde grootste stad van Spanje, de stad van de sinaasappels. En we maken het goed!

Na Granada staan we een tijdje in de omgeving van Almería. Deze regio kent normaal gesproken de meeste zonuren per jaar. Hier komen Spaanse tomaten vandaan; het wemelt van de plastic kassen. Dit stuk van Andalusië lijkt hierdoor in eerste instantie minder aantrekkelijk, maar om al dat plastic heen, is het verrassend mooi.