Na een uurtje in de trein, en een overnachting in Ashford, lopen we nu door Kent. De zon is terug en het laatste restje van storm Amy trekt voorbij. In dit deel van Engeland is het landschap glooiender, de route-aanduiding een stuk minder onderhouden (lang leve Komoot) en zijn de biertjes weer betaalbaar.
De etappes zijn kort, dus we doen het rustig aan en liggen zomaar een uur in het gras te genieten van het gegeven dat we dit kúnnen doen. “Keep doing it as long as you can” krijgen we onderweg als wijze raad van een Engelsman op leeftijd mee. Er is meer bebouwing en reuring dan het stuk in de eerste week, wat de wandeling afwisselend maakt.
Vlak buiten Ashford lopen we bijvoorbeeld voorbij St. Christophers Church. Het is zondag en een van de twee dames die net wil afsluiten na de dienst, nodigt Peter, die z’n hoofd om de hoek steekt, uit om binnen te komen. Het is prachtig en sober tegelijk. Op iedere stoel ligt een uniek, door vlijtig handwerk geborduurd kussentje. Vol enthousiasme en trots vertelt ze dat het gebouw ooit een stal was en dat het gebouw uit de middeleeuwen stamt. Met haar stok wijst ze van alles aan. Ze is moeilijk te volgen, maar het komt erop neer dat het begin vorige eeuw als school werd gebruikt en nu dus als kerk. Overigens alleen in de winter; vandaag was de eerste dienst hier. “In de zomer zitten we in de kerk waar jullie nog langskomen. Eigenlijk zijn we dus een migratiekerk!” Ze stoot de andere dame lachend aan om te delen in de ontdekking die ze net lijkt te hebben gedaan. Op de vraag waaróm ze twee kerkgebouwen hebben, komt de even praktische als eenvoudige verklaring: omdat deze kleinere door heaters makkelijker warm te krijgen is. Als we onze wandeling hervatten, lopen we iets verderop langs de oorspronkelijke kerk. Wat een beauty! Met schots en scheve grafstenen her en der in het gras rond de kerk, zoals bij al die oude kerken onderweg.
De route voert ons over het enorme terrein van fruitbedrijf ‘Mansfields’. Hier groeien appels, peren, abrikozen, kersen en aardbeien zover we kunnen zien. ‘Public right of way’ (lopen over privé-terrein) is bij wet geregeld. Recht van overpad, zeg maar. We liepen al vaker over of langs akkers of dwars door weilanden met paarden, schapen of koeien. En hier staan dus kisten vol net geplukte appels klaar voor verwerking. Met de hand geplukt, volgens de site; er is zelfs een ‘worker village’ voor ingericht.
Oh ja, onderweg komen we ook twee meisjes tegen die zes honden uitlaten. Tot zover niks geks. Maar… de achterpoten van alle zes zijn vervangen door wielen 🙈. Even later lopen we langs Flori’s Friends Rescue. Dát dus.
De wandeling brengt ons in het toeristische Canterbury. Naast de enorme kathedraal, die er overigens prachtig bijstaat in de late middagzon, staat ook de oudste prestigieuze privéschool ter wereld (sinds 537!). We hebben een hele dag om deze charmante studentenstad op ons in te laten werken. Daarna lopen we nog twee etappes naar Dover.
