In drie dagen met de Jumpert over de snelweg naar Spanje rijden is één ding, maar het is een beetje naïef om Google Maps klakkeloos te volgen door de bergen van Andalusië. Over een bergpas naar Ronda; of niet weten of je onder een tunneltje door kunt omdat er geen hoogte op staat, maar wel weten dat je niet naar rechts kunt, omdat je breder bent dan twee meter. Gelukkig zijn de Spanjaarden behulpzaam, zodat het altijd goedkomt.
Zoals in Mijas. Hoe we boven bij dit mooie bergdorp zijn gekomen is een raadsel. Maar de steile afrit naar het huis waar we met z’n zevenen oud en nieuw zullen vieren, durven we niet aan. De ene ‘buurman’ zegt dat het kan, een ander maakt handgebaren die zeggen: ‘niet doen!’ Daarom besluiten we, met toestemming van de bewoner, de bus te parkeren voor zijn huis op een stukje braakliggend terrein iets groter dan de camper zelf. Het kost ons vanaf de weg drie kwartier voor we goed en wel staan en vijf dagen later een uur om, met hulp van Patrick, weer terug op de hoofdweg te komen.
Maar het was het dubbel en dwars waard. We kijken terug op hele mooie dagen en een letterlijk en figuurlijk heerlijk oud en nieuw. In een prachtig huis, met een fantastisch uitzicht en fijne, lieve mensen om ons heen! Na vijf dagen vervolgen Patrick en Jolanda hun eigen weg. Wij verhuizen met Edith, Nicoline en Dave voor nog een paar mooie dagen naar Salobreña en nemen daar vervolgens afscheid.
Nu staan we (lekker vlak) op Camping La Reina Isabel in la Zubia, net onder Granada. Het is een klassiekertje met mooie Spaanse details. Terug in de herfst; we staan onder een plataan die met een temperatuur van -1 snel zijn blaadjes laat vallen. Gesetteld in de laatste zonnestralen van de dag, horen we vanuit het dorp trommels. Even om de hoek kijken.
Het is Driekoningen, in het hele land wordt deze dag gevierd (día de los Reyes Magos). De sfeer ligt tussen carnaval en ons Sinterklaasfeest. Er worden bekers uitgedeeld met iets wat wij chocolademelk zouden noemen, maar zó dik, dat het meer een beker gesmolten chocoladereep is. Kinderen staan langs de kant klaar met plastic tasjes. Ze wachten op de praalwagens met de Drie Koningen die handenvol snoep rondstrooien uit bodemloze manden, zo lijkt het. Wat Peter uit de lucht vangt en we van de grond rapen, geven we aan de kinderen om ons heen, maar de straten liggen zó vol en we krijgen daarna nog zóveel in onze handen gedrukt, dat we voorlopig de snoeppot gevuld hebben. Drie veegwagens rijden achter de optocht aan, waardoor het lijkt of er niks gebeurt is. Wat was dat een vrolijkheid!
Het weer gaat nog steeds alle kanten op. Het is wisselvallig en minder goed dan voorgaande jaren, horen we om ons heen. Maar de regenval heeft ook een keerzijde. Net als in Nederland is in de Sierra Nevada veel sneeuw gevallen. De omstandigheden lijken perfect: geen wind, volle zon en perfecte sneeuw. We zijn in Granada voor het indrukwekkende Alhambra, maar deze kans mogen we niet voorbij laten gaan, we hebben de skispullen niet voor niks in de ‘garage’ liggen.
Binnen een uur staan we op 2000 meter hoogte in het skidorp Pradollano. Drie liften verder sta je op de top van dit gebergte en kijk je de diepte in. Dat is fascinerend en eng tegelijk. Waar je in de Alpen over andere bergen uitkijkt, kijk je hier 3400 meter naar beneden 🙈. Weer een ervaring die we niet snel zullen vergeten!
