Voordat we Kopenhagen ingaan, laven we ons aan wat cultuur in Louisiana, een museum voor moderne kunst. Het is er goed weer voor, want het stopt niet met regenen. Allebei zijn we vooral onder de indruk van de fotografietentoonstelling van de Franse Sophie Calle.
Even daarvoor hadden we met Jeroen en Petra een beeldentuin bezocht waar het levensgrote hoofd ‘Anne’ staat. We herkennen meteen de mistfontein ‘Love’ in Leeuwarden, die we elf maanden eerder zagen. Beide zijn inderdaad van de Spaanse kunstenaar Jaume Plensa.
Kopenhagen is weer een levendige stad. We staan op een relatief gezellige Urban Camp. De eigenaar woont hier in de zomer in z’n caravan om er in de winter mee vandoor te gaan. Hij heeft z’n best gedaan met posters, plantjes en lampjes om iets van deze parkeerplaats op het industrieterrein te maken. Vlak achter ons ligt de leuke wijk Kødbyen en we fietsen in 15 minuten het centrum van Kopenhagen in.
We zijn er nu ook achter waaróm de Denen hun linkerhand opsteken als ze stoppen met fietsen. Als we in Nederland op de fiets linksaf willen slaan, dan gaan we voorsorteren of er is een fietsstrook voor linksaf. Dat kennen ze in Kopenhagen niet! Als je linksaf slaat, ga je eerst met het verkeer mee naar de overkant en dáár rechts op het fietspad stilstaan, mèt teken dus, want wie rechtdoor moet, sjeest links langs je heen. Anders dan in Nederland stoppen Denen wèl voor rood, ze moeten wel, met een horde stilstaande linksaf slaande fietsers voor zich. En zo wachten alle fietsers en voetgangers tot het volgende stoplicht op groen springt. Zolang je dit systeem niet doorhebt, is het - ondanks alle fantastische fietsstroken en -paden, een levensgevaarlijke uitdaging om op de fiets linksaf te slaan. Maar nu weten we dat! Is het veiliger? Mwha, alleen zolang er niet teveel fietser naar links willen.
Omdat het weer dus niet erg meewerkt, raadplegen we alle weerapps om de volgende stop te bepalen. Ook dat is relatief, maar zo komen we wel terecht in Rødvig en Stevns Klint. We zijn een beetje klaar met de regen en wachten net zo lang tot de zon terugkomt. En dan blijkt het een verrassend leuke plek te zijn, ook al is de camping uitgestorven en voelen we ons enigszins bejaard 😂.
Tijd voor weer wat actie, in Hamburg. Deze enigszins rauwe havenstad heeft meerdere gezichten (en zo’n 2500 bruggen!). Het is na de serene rust van Scandinavië wennen aan de drukte: sirenes, getoeter, harde stemmen, geraas en gerem van de metro, we staan met de camper onder de U-bahn. En, het lijkt wel of de hele stad open ligt. Werkelijk overal staan afzethekken en bijna nergens wordt er gewerkt (en dat ligt niet aan het weekend, want daarna ook niet). Hoe je je er als fietser doorheen manoeuvreert, zoek je zelf maar uit. Desondanks is het een interessante stad, hadden we ook al van broer en zus gehoord. We krijgen goede tips door en fietsen er weer lekker op los langs moderne architectuur en historische plekken langs de Elbe, via rauwe en alternatieve wijken vol graffiti en creatieve broedplaatsen (gribus zeg maar), door het centrum en een rondje om de stadsmeren door de villawijk van Hamburg. Veelzijdig dus.
De laatste stad die we aandoen, voor we morgen in Amsterdam zijn, is Bremen. In een traditionele biergarten blikken we dankbaar terug op het mooie avontuur dat we zijn aangegaan.
Na de valse start kwamen we in de rechtbank van Zutphen terecht, je zou het bijna vergeten. Daardoor kregen we wel de kans om Friesland beter te leren kennen. Vooraf hadden we een lijstje met wensen die we grotendeels hebben kunnen afvinken. Daar stond dit overigens niet op 🤪. En het was hierdoor nog even spannend of we Malaga zouden halen, maar… ik heb gewoon een halve marathon gelopen! Er was weer tijd om te tekenen. We hebben een basis gelegd met iedere dag een uurtje Spaanse Lingoles. We vierden oud&nieuw met onze fijne vrienden. We weten wat overwinteren in Spanje betekent. We hebben door Scandinavië getoerd en op de meest mooie plekken overnacht. We hebben dit jaar gemiddeld ruim 11.000 stappen per dag gezet en maar liefst vijf lange afstandswandelingen gelopen. We hebben ons soms enorm nietig gevoeld tussen de overweldigende natuur. Niks is vanzelfsprekend, we hebben ook gezien wat er gebeurt als je iets - om welke reden dan ook - niet meer onderhoudt.
Het weer was een terugkerend dingetje. We dachten een jaar de zon achterna te reizen, maar dat pakte iets anders uit. Spanje was in januari en februari bijzonder nat door een reeks Atlantische stormen die het land troffen. In die twee maanden viel samen meer dan dubbel zoveel regen als normaal. En in Scandinavië lezen we een bericht van de VRT. “Terwijl grote delen van Europa gebukt gaan onder droogte en hitte, heeft Noorwegen al enkele weken te kampen met erg nat weer. Vanaf eind juli en in de eerste helft van augustus, sloeg het weer om en werd het opvallend nat en regenachtig”. We gaan niet zeuren over het weer, maar jammer was het wel.
We hadden een pauze van een jaar, en tegelijkertijd beleef je meer dan ooit. Het leven is een stuk langzamer en het hebben van geen plan is soms geniaal. Maar ook het maken van nieuwe plannen steeds als we een nieuw land inreden, was leuk en spannend.
Gek genoeg zijn we ook elkaar nog niet zat. “Kijk ons hier nou!” zeggen we vaak. De knusse Jumpert was een jaar lang ons thuis, waar we genoten van de ruimte om ons heen: afwisselend keuken, eetkamer, bioscoop of slaapkamer en steeds met Europa als enorme woonkamer. Het buitenzijn en de afwisseling maakte het nooit saai. We hebben regelmatig gedacht aan de woorden van gids Michael in Frasassi, Italië: “Het leven is een wonderlijk avontuur. Blijf nieuwsgierig, blijf je verwonderen. Stop niet met vragen stellen.”
Dan de hamvraag 🤓: “En nu?” Eerst maar eens landen thuis. Bedankt voor alle leuke reacties; we zijn blij dat we veel geschreven hebben: als verwerking, maar ook om zeker te weten dat de herinneringen zullen blijven bestaan.
