Na een paar mooie dagen, verlaten we Andalusië. En dat is maar goed ook, wat een verontrustende berichten over evacuaties in het zuiden! Na historisch Cartagena, pittoresk Altea en gastronomisch Dénia zijn we nu in València, de derde grootste stad van Spanje, de stad van de sinaasappels. En we maken het goed!
We waren lang geleden twee keer eerder in Valencia. Toen was ik al onder de indruk, en opnieuw ben ik bevestigd in wat een fijne stad dit is. Wat meehelpt is dat we gretig gebruik maken van de tips van reisorganisatie Verrassend Valencia. Al jaren geleden tipte zus me over Sprankelend Spanje en sindsdien ontvangen Nicoline en ik maandelijks de Spaanse nieuwsbrief uit Valencia.
En wat is het genieten van deze stad met zijn fijne fietspaden en het 9 kilometer lange stadspark in de oude rivierbedding er dwars doorheen. De sinaasappels hangen met véél vrolijk in de bomen, zijn net geoogst, òf ze vallen er door de wind wel af, want waaien doet het! Alleen al in januari raasden stormen Harry, Ingrid, Joseph en Kristin over Spanje. Op dit moment woedt Leonardo en wordt Marta al met de nodige waarschuwingen aangekondigd. Met alle gevolgen van dien dus in sommige delen van het land. Voor ons is het hooguit vervelend: de wind is fris, ik hou niet zo van wind en vind zo’n storm met vlagen die je van je fiets blaast op sommige momenten ronduit beangstigend, maar onze referentie is de koude winters in Nederland.
We volgen een paella workshop en Ingeborg schrijft ons in voor de fietstour. We hebben haar van de luchthaven opgehaald en ze verblijft drie nachtjes in een ‘bungalow’ op dezelfde camping. De camping is niet om over naar huis te schrijven, daarom doe ik het even. Er wordt volop verbouwd en vernieuwd en dat is hard nodig! Het zwembad ligt in puin. Maar qua ligging is het perfect: op fietsafstand van de stad en nationaal park Albufera en met een rechtstreekse buslijn met halte voor de deur.
Vlak voor Ingeborgs komst was ik kortstondig ziek: iets verkeerds gegeten denk ik. Helaas loste Peter me af en terwijl hij de koorts uit zijn lijf slaapt, fietsen Ingeborg en ik alle kanten op, eten en drinken wat, gaan de leukste winkeltjes af, bezoeken marktjes en levendige wijken, ploffen neer op een terrasje in de zon, praten bij, doen een spelletje en eten weer wat 😉. De drie dagen vliegen voorbij! En ook Peter is gelukkig weer enigszins van de partij als we Ingeborg uitzwaaien.
Tot slot nog een paar nutteloze weetjes over de sinaasappels: deze soort is - anders dan in Malaga - te bitter om zo te eten en wordt alleen gebruikt voor marmelade, cosmetica en veevoer. Voor Aqua de València (dé cocktail van hier, die natuurlijk geproefd moest worden en waar vooral géén water in zit 😉) worden dus andere sinaasappels gebruikt. Direct na het oogsten van de sinaasappels volgt de bloesem als start van de lente. Wat zal dat prachtig zijn en heerlijk ruiken, het zijn er zóveel!
Het is verleidelijk te wachten op de sinaasappelbloesem, maar na tien dagen trekken we vandaag toch met ons minihuisje verder naar het noorden. Na Peñíscola en Barcelona willen we graag een stuk van de GR92 lopen langs de Costa Brava.
