Een gedeelte van de GR92 loopt gelijk aan de Camino de Ronda (of op z’n Catalaans: Camí de Ronda). Die laatste is een zevendaagse rondwandeling vanuit Girona en volgt vanaf Sant Feliu de Guíxols de GR92. Maar Camí de Ronda is óók de benaming voor stukken oude patrouilleroute die loopt tussen de Franse grens en Blanes, tegen smokkelaars en piraterij en is tegenwoordig een netwerk van wandelpaden langs de kust.
De Camí de Ronda loopt regelmatig dichter langs de kustlijn dan de hoofdroute van de GR92. De keren dat de GR92 het binnenland in kronkelt, willen wij graag zoveel mogelijk de kustpaden van deze Camí de Ronda volgen. Ze komen vanzelf weer ergens samen. Maar dat blijkt in de praktijk lastiger dan op Google of Komoot lijkt. De Camí kan zomaar eindigen bij een rivier of een (gesloten) vakantiecomplex. En dan moeten we alsnog terug. Daar komt bij dat de afgelopen stormen veel schade hebben aangericht aan deze Woeste Kust, de Costa Brava. Er zijn bomen ontwricht en stukken kust weggeslagen. Bij ernstige kusterosie is het pad afgezet omdat het er te gevaarlijk of onmogelijk is om te lopen. Na dag twee geven we onze pogingen zo dicht mogelijk aan zee te lopen op. Geen ‘uitstapjes’ meer, geen extra kilometers en vanaf dan blijven we op de GR92. Het is hoe dan ook prachtig en zeer afwisselend! De zon erbij maakt alles zó mooi! De weg gaat langs baaien en onder de karakteristieke en heerlijk ruikende pijnbomen (Costabravabomen, noemt Peter die). Alleen de krekels missen we. Waar zijn ze? Die beginnen dus pas te krekelen bij een temperatuur boven 15 graden lezen we…
Een bijzonder (mooi) stuk Camí de Ronda loopt langs S’Agaró. Er staan tentoonstellingsborden in verband met het 100-jarig bestaan. Daarop lezen we de ontstaansgeschiedenis. Vijftien borden samengevat: Josep Ensesa had begin jaren ‘20 de ambitie langs deze kust een hoogwaardig zomerresort te maken en haalde zijn vader over het stuk land voor hem te kopen. Josep nam een paar architecten in de arm en liet chique villa’s bouwen. Een van die architectonische hoogstandjes is Hostal de la Gavina. Geen goedkope hostel; het werd gepositioneerd als het meest luxueuze hotel in de regio en een van de beste van Europa. Het werd sinds de jaren ’50 een populaire filmlocatie. Het hotel is Nationaal Erfgoed en wordt nog altijd bezocht door de rich and famous.
We lopen ook gedeeltes op ‘bekend’ terrein en veel herinneringen aan eerdere vakanties komen boven. Weet je nog… Zijn we hier ook geweest? En wanneer was dat? Gelukkig hebben we de foto’s nog 😂. Dan toch nog een klein ‘ommetje’ door Playa d’Aro (Platja in Catalaans) op zoek naar aanwijzingen uit de jaren tachtig. Zó leuk!
Om door deze op toerisme georiënteerde regio te lopen zonder al te veel volk is voor ons een aparte ervaring. Sommige badplaatsen liggen er desolaat bij door appartementen met gesloten luiken en boulevards vol gesloten restaurants. Op andere, veelal authentiekere plekken voelt het door het ontbreken van massatoerisme juist heel sereen. De winter is bij uitstek geschikt om onderhoud te plegen, zien we.
Hoe doen we dat wandelen praktisch gezien met de camper? We rijden twee etappes, zetten Jumpert voor twee nachten neer op een camping of gratis parkeerplaats. De eerste dag pakken we een bus en lopen terug, de volgende dag lopen we door en pakken een bus terug. En dan met Jumpert weer twee etappes verder om hetzelfde te doen. Het is een beetje puzzelen, maar meestal lukt dit. Twee etappes slaan we over, één vanuit praktisch oogpunt (lang en geen bus) en één vanuit veiligheid en zwaarte (alpine-ervaring vereist 🫣).
Halverwege de wandeling maken we een uitstapje naar Girona om 39 jaar lief en leed te vieren 🤓. Daarna, meer noordelijk op de GR92, rond de rivier Daro, lopen we langs rijstvelden, middeleeuwse dorpjes en zien we in de verte flamingo’s. Het pad, de zee en het weer worden ruiger.
Nu zijn we in het charmante Cadaqués met ruim 150 kilometer en heel veel hoogtemeters in de benen, bijna aan de Franse grens. Tijd om nieuwe plannen te smeden. Dat doen we terwijl het regent, gezellig ín de Jumpert. Zelfs in dit weer (dat uiteindelijk beter blijkt dan voorspeld) is het een zeer aangename plek om te verblijven. Nog een paar etappes lopend naar Portbou en daarna trekken we verder via Zuid-Frankrijk richting Toscane.
