Ergens onderweg naar de kust, komen we terecht bij weer een enthousiast Nederlandse stel, Inke en Jort, dat twee jaar geleden ‘Het roer om’ gooide en een kleine camping, drie kilometer van Esanatoglia, overnam.
Het welkom met koffie is gastvrij; Inke ís gastvrijheid, een rol op haar lijf geschreven. Het huis met stuk land ligt geïsoleerd, maar prachtig in de heuvels en het is dan ook een fijne en gezellige plek om te verblijven. Een tijd die ons bij zal blijven door leuke ontmoetingen en een gezellige pizza-avond aan de lange tafel (zelf pizza maken).
Een bijzonder bezoek vonden wij Grotte di Frasassi. De grot is pas 55 jaar geleden ontdekt door een paar jongeren, die vanaf de bovenkant een ‘gat’ ontdekten. Het bleek een gat zó groot dat de inhoud van de kathedraal van Milaan er met gemak inpast (aldus de gids, maar we geloven het direct). Sinds die tijd is 40 kilometer aan gangenstelsel ontdekt, waarvan 600 meter toegankelijk voor publiek. Alleen onder begeleiding van een gids mag je naar binnen via een lange tunnel die tegenwoordig toegang biedt tot de grot. Daar valt de groep letterlijk stil bij de eerste aanblik van die enorme ruimte. Helemaal bovenin worden we gewezen op een millimeter aan lichtinval, dat het ‘raam’ blijkt te zijn waar de jongeren een steen gooiden om te ontdekken hoe diep het gat dat ze zagen was... Gids Michael is een spannende verteller. Hij doet er nog een schepje bovenop door ons een beeld voor te schotelen van een bungelende touwladder waar de eerste man in het pikdonkere niks een kwartier nodig had om beneden te komen, niet wetende wat aan te treffen. Hoe het ook zij: miljoenen jaren aan druppelend water hebben dit sprookjesachtige ondergrondse landschap gevormd. Dat is toch fascinerend!
Verder fietsen we veel, zien kleine plaatsjes met leegstand, er staan aardig wat pandjes te koop of te huur. Maar er wordt ook veel opgeknapt in deze regio. Zoals in Ancona, wat in 2028 culturele hoofdstad moet worden. Het blijkt een mooi en overzichtelijk havenstadje. Via een vijf kilometer lange ‘ramblas’ loop je in vals plat omhoog van de havens (vissershaven, jachthaven, terminal voor ferry’s en cruiseschepen) aan de zuidkant naar de kliffen aan de noordkant van het stadje. Daar vind je op zeeniveau kilometer(s) aan boot/strandhuisjes in de berg uitgehouwen. Je waant je op een Italiaanse filmset, maar ze zijn allemaal echt en nog in gebruik.
We sluiten ons avontuur in Italië af in Senegallia aan de Adriatische kust met langgerekt zandstrand. Het strandleven in Italië hebben wij nooit goed begrepen. De strandpaviljoens (bagni) staan met meer dan 100 gebroederlijk naast elkaar. Elk met een stukje strand ter beschikking. Elk met rijen parasols en bedjes. Sommige met eigen kleedhokjes en/of een speeltoestel voor de kleintjes. In de zomer zal de concurrentie moordend zijn. Nu niet, er is een handjevol toerist, sterker: op een aantal restaurants na, is alles, inclusief de vele appartementen, nog gesloten, en zijn de stranden leeg. Iets met kip en ei?
Het seizoen begint hier dus over twee weken, wordt ons verteld. Dat zien we ook op de camping. Als we aankomen, staan er alleen twee mede camperaars. Tot het zaterdag wordt en de eerste seizoensplaatsen worden opgebouwd. Er is (minstens) een heel weekend nodig om van de uitdragerij een gezellig kneuterig campingplekje te creëren. Daarbij worden grind en plantjes niet gemeden. Het is grappig om te zien, maar je kúnt dus - en dat is echt niet overdreven - drie dagen doen over het opzetten van een voortent 😅. Laat die zomer maar komen.
Wij trekken door naar… Griekenland!! En zo varen we op een rustige zee (met) ‘Superfast’ op maandag 11 mei - onder een dramatische lucht en zonsondergang - uit Italië, om de volgende dag in de haven van Patras aan te komen. Op naar nieuwe avonturen met Jumpert op de Peloponnesos.
