Wat is en blijft Griekenland toch een fijn en mooi land om te vertoeven! Zo ook op de Peloponnesos: veel kleinschalig toerisme, soms kneuterig, soms stijlvol, altijd gezellig en heel kleurrijk, zeker in deze tijd wanneer alles uitbundig bloeit.
De sinaasappels smaken alsof ze zo van de boom zijn gevallen. En het water van de zee is zó helder, dat je kunt snorkelen zonder dat je het water ín hoeft đ. Maar hoe warmer het wordt, hoe verleidelijker een duik in het turquoise water wordt. En warm wordt het! De gezelligheid komt mede door terrassen die altijd open zijn en dat maakt een plaatsje levendig. Ergens is dat crazy, besef je als je direct vanuit Italië komt waar het leven stopt tussen 12.00 en 16.00 uur. Er bestaat wel zoiets als een sluitingswet, maar die lijkt vooral gericht op zondagsrust en feestdagen. Ondernemers mogen door de week zelf beslissen wanneer ze open zijn en toeristische gebieden vormen sowieso een uitzondering op elke regel.
Er zijn hier relatief veel campings die al meer dan 30 jaar bestaan. Veel zijn er, sinds de opkomst van toerisme in de jaren ‘70/‘80, nog steeds familiebezit. Deze campings worden geleidelijk gemoderniseerd in plaats van volledig herbouwd of overgenomen. In Spanje en Italië bezochten we dit soort familiecampings ook het liefst, maar was het iets meer (uit)zoeken. Er is bijna overal wifi en warm water, maar de nadruk ligt vaak meer op schaduw, ligging en rust dan op luxe voorzieningen. Door de wat nostalgische sfeer noemen wij ze ‘vintage campings’ đ. De administratie is soms ook ‘vintage’, met nummers van gereserveerde plaatsen op een verfrommeld briefje. Eén keer werd er helemaal niet naar onze gegevens gevraagd en bleken we ingeschreven te zijn als ‘Holland’ đ .
De temperatuur loopt dus geleidelijk op. Sinds we in Griekenland zijn, ligt deze voor het eerst sinds we vertrokken, boven de 24 graden en maakt de zon het zeer aangenaam. Het is heerlijk om hard te lopen, daarna een duik in zee te nemen en vervolgens op pad te gaan. Zelfs zonder zon is die warmte fijn. De jassen schuiven langzaam in de achterbak om plaats te maken voor korte broeken en zomerjurkjes. Wat ook leuk is, is om zo’n voorseizoen mee te maken waarin we binnen twee, drie, vier weken het campingpubliek zien veranderen van overwinteraars in vakantiegangers. De gemiddelde leeftijd daalt en er is meer levendigheid en (water)sportiviteit, wasjes hangen vrolijk te wapperen en de campings staan gezellig ‘vol’.
Op en top vakantie en rustig aan: siga siga, zoals de Grieken zeggen. We rijden vanaf Patras dan ook langzaam via de westkust van de Peleponnesos naar het zuiden. Daar verkennen we twee van de drie ‘vingers’ van dit schiereiland: Messinië en Mani.
Temidden van schitterende natuur, zien we flamingo’s overvliegen, vossen rennen en dolfijnen springen. Het zuidwesten van de Peloponnesos is broedplaats van zeeschildpadden, maar die hebben we dan (nog) weer niet gezien. We lopen met enig gevaar voor eigen leven naar watervallen, fietsen naar resten van een opgegraven paleis, zien ruïnes, bezoeken mooie orthodoxe kerkjes of een klooster en gaan nèt iets vaker uit eten. Voor onze eigen herinnering en om een opsomming te voorkomen, zetten we de meest noemenswaardige dorpjes en activiteiten steeds in de rubriek ‘leuke dingen’.
We beseffen dat we weer precies even zuidelijk zijn als waar we begonnen in Malaga. Nicoline komt volgende week onze kant op (Gythio en Stoupa), daar kijken we enorm naar uit. We hebben al een mooi keuzeprogramma voor die week, (schoon)zussie! Tot maandag!!!
Na deze week met Niek zullen we we samen weer verder trekken, dwars door de Balkan terug ‘omhoog’, terug op reis, dan is de vakantie weer voorbij đ.
