Linda vroeg me een stukje te schrijven op Jumpert.nl en dat doe ik natuurlijk graag. Maar waar te beginnen en welke hoogtepunten te kiezen? Ik begin maar gewoon, bij het begin.
Wat een warm onthaal krijg ik op het vliegveld van Kalamata! Linda heeft een welkomsbord met m'n naam erop in elkaar geknutseld en staat met het bord pontificaal omhoog houdend me op te wachten. Peter staat klaar om ons weerzien op de foto vast te leggen. Het is zó fijn elkaar weer live te zien na 5 maanden!
We stappen in de camper richting Gythion aan de oostkust van het prachtige schiereiland Mani in de Peloponnesos. Hemelsbreed is het niet zo ver, maar we worden om de imposant hoge bergen (hier en daar ligt nog sneeuw) heen geleid. Na ruim anderhalf uur en een authentieke lunch in een slaperig dorpje, komen we aan op de mooie en gezellige camping Meltemi, waar ik in een mini bungalow bivakeer. Linda en Peter staan 5 meter verderop onder de olijfbomen.
De vriendelijke en behulpzame receptioniste regelt een fiets voor me, die gratis wordt gebracht. Geen borg, geen paperassen. Zo gaat dat hier. Heel fijn. We fietsen langs het strand naar Gythion en slenteren door het vissersstadje dat tegen een berg gebouwd is. Het ligt prachtig aan een baai en er wordt hard gewerkt aan het opknappen van de stad. Dat is echt nodig want sommige panden zijn al deels ingestort of staan op het punt om dat te doen. In de schemering fietsen we terug.
Op 9 juni ben ik vroeg wakker en fiets ik langs het strand. Missie: een veldboeketje plukken voor Linda en Peter, want ze zijn 31 jaar getrouwd vandaag! Een feestdag dus en daar hoort een feestmaal bij. We lunchen uitgebreid aan het strand met de voetjes in het zand, zittend op die typische Griekse (k)stoeltjes, maar oh, wat zijn ze fotogeniek. We kiezen een vers visje uit, die we zelf in de koeling mogen uitzoeken. En wat is ie lekker van de grill!
De volgende dag fietsen we naar een strandje waar een indrukwekkend scheepswrak ligt en daar peuzelen we het op de camping klaargemaakte lunchpakket op. Dat is zoals Linda en Peter het graag doen en ik wil zoveel mogelijk het reisgevoel beleven dat zij de afgelopen maanden hebben gehad (voor zover dat mogelijk is in een week). Op de camping maken we de echte paëlla op de traditionele manier die Linda en Peter geleerd hebben in Valencia. Een super maaltje!
Overal zien en lezen we dat dit de plek is waar zeeschildpadden aan land komen om hun eieren te leggen. Overdag hadden we al een nest gespot dat door vrijwilligers was afgezet met stokken. De schilpadden komen ’s nachts het strand op, dus we gaan laat in de avond een kijkje nemen. Jammer genoeg vinden de schildpadden het geen goed moment om uit het water te komen. We zien overigens wel een prachtige sterrenhemel, waar er een paar uitvallen.
Het is weer tijd om te verkassen, want dat hoort ook bij het camperleven van Linda en Peter. Helaas gaat het uitrijden met de camper niet goed; een dikke olijftak veroorzaakt een flinke deuk in de Jumpert. Auw. Enigszins aangeslagen gaan we op pad. Linda en Peter kunnen het goed relativeren en al snel kunnen we weer genieten van het moois dat de dag ons brengt.
Onze eerste stop is in Aeropoli, een gezellig en pittoresk dorpje, waar we koffie drinken tussen de locals. Eigenlijk is hij dicht, maar voor ons wil de eigenaar wel een kopje koffie maken. We rijden naar Vathia, weer tussen de hoge bergen door, maar via haarspeldbochten ook over de bergen heen wat prachtige vergezichten oplevert. Met dank aan de stuurmanskunsten van Peter. Het landschap is wat desolaat, met hier en daar torenhuizen, die kenmerkend zijn voor deze streek en waarmee de bevolking zich goed heeft kunnen verdedigen in tijden van landje pik. Vathia is een verlaten dorp, zeg maar een ruïne, maar tot onze verrassing zijn er 3 hotelletjes in de ruïne gevestigd en is er een modern restaurant met uitzicht op de ruïne.
En weer doorrrr. Naar Limeni, weer een heel ander pareltje, waar de bootjes lijken te zweven op het kristalheldere zeewater. Het spreekt voor zich dat we ook hier weer neerstrijken voor een drankje...
Aan t einde van de middag komen we aan op camping Kalogria, de enige camping in de omgeving en één van een geheel andere categorie, namelijk die van 'ik ben nodig aan een opknapbeurt toe'. Maar uiteraard mag dat de campingpret van Linda en Peter niet drukken. Ze zoeken een plekje uit en installeren de boel. Oftewel: tafeltje en stoeltjes uitklappen en klaar.
Omdat er op deze camping geen accommodatie is voor niet-kampeerders zoals ik, heeft de eigenaar een paar weken geleden aangeboden een leuk appartement in de omgeving te zoeken. En zo kwamen we uit bij Tereza, de wat oudere lieve Duitse eigenaresse, die een complexje runt tegen de berg aan, direct aan een turkooizen baai. Een prachtplek en dit is wat je noemt ‘a room with a view’. En ook nog eens slechts 2 minuten lopen vanaf de camping en op loopafstand van het levendige Stoupa.
We hebben zin een visje van de bbq, maar het verkrijgen van een visje is een verhaal apart. In het hele dorp is geen verse vis te verkrijgen. Best gek met zo'n grote 'visvijver' voor de deur. Maarrr, er is toch iemand op het idee gekomen om met een klein bestelbusje langs de dorpen te rijden. Hij roept iets om in het Grieks en Peter houdt hem aan om te vragen wat hij verkoopt. Je raadt het al: vis. Acht visjes gaan - niet schoon aan de haak - in een plastic zak met ijs de koeling van de camper in. We kijken de kunst van vis schoonmaken af op You Tube en met het benodigde gereedschap begeven we ons naar de campingkeuken om de visjes te ontdoen van vinnen, schubben, ingewanden en koppen. Al snel worden we omringd door een schare campingkatten. De visjes laten zich goed smaken.
Vandaag is ons broer jarig en we bellen en zingen met beeld. Lang leve de techniek. Volgend jaar komen we weer een gebakje bij je eten, Jan Willem!
Linda heeft alle tijd genomen om tips van vrienden en bekenden te verzamelen, het internet af te struinen en zich in te lezen in het schiereiland Mani. Het levert fantastische toertjes op. Zo ook vandaag. We fietsen naar Kardamili. Linda voorop, ik in het midden, Peter als bezemwagen. Ik heb 't niet zo op fietsen op wegen waar de auto's 70 kilometer per uur mogen rijden. Peter en Linda zijn het inmiddels gewend.
Kardamili is ook weer zo'n mooi stadje met leuke winkeltjes en koffie - en lunchplekjes in prachtige oude panden. Als je denkt dat Kardamili oud is, kan het nog veel ouder, want er bestaat ook nog een Oud Kardamili. Daar lopen we naartoe door een paar idyllische straatjes waar oleanders en bougainville uitbundig bloeien. Het levert weer veel mooie ‘zusjes Bos plaatjes’ op. Oud Kardamili is goed onderhouden en het uitzicht vanaf de toren is schitterend. Het windje brengt ons verkoeling en dat is heel welkom, want het is drukkend warm. Op een schaduwrijk terras op een wederom idyllische plek, willen we eenvoudig lunchen, maar voor we t weten staat de hele tafel weer vol met lekkers van het huis.
Met gevulde magen gaat het toertje onder leiding van Linda bergopwaarts verder naar Agio Sofia, een kerkje dat op een klif staat tussen 2 kloven in. Het was even zoeken, maar dankzij het doorzettingsvermogen van Linda bereiken we lopend het mooie kerkje. We worden ook getrakteerd op een inkijkje in de imposante kloof. Er blijven donkere, onheilspellende wolken boven de bergen hangen en tegelijkertijd blijft de zon aan de kust schijnen. Dát levert ook mooie plaatjes op.
De regen die voorspeld was, gaat gelukkig aan ons voorbij. En voor we het weten zitten we weer aan een zonnig baaitje:Delphini beach. Daar heeft iemand 50 jaar geleden een caravan neergezet om verkoelende drankjes en versnaperingen te verkopen, een foodtruck ‘avant la lettre’. Het is ons een raadsel hoe het gevaarte daar gekomen is, want er loopt alleen een heel steil pad.
Op mijn laatste dag neemt onze privé reisleidster ons mee naar Agio Nicolaos voor een boottrip. Via een mooi fietspad komen we aan bij de vissersboot van Anthonis. Zo gelikt als zijn posters en mails zijn, zo provisorisch is zijn Engels en hij doet niet aan formaliteiten; geen veiligheidsinstructies, geen formulieren en betalen doe je achteraf, cash uiteraard. Het Brits/Ierse koppel Jim en Marianne vergezelt ons op de boot en dat blijkt een goede match met ons. Om de beurt worden we door Anthonis aan het werk gezet. Te beginnen met het binnenhalen van een fuik aan een touw van 90 meter met daarin een vis en wat garnalen. We hebben in ieder geval 1 vis voor de lunch. Wat verderop halen we met elkaar een visnet uit het water. Er lijkt geen eind aan te komen: 800 meter (!) aan visnet heeft Anthonis uitgezet. Onder luid gejuich worden zo'n 10 vissen en een kreeftachtig dier naar binnen gehesen. Wij proberen de vissen liefdevol uit de netten te peuteren, maar Anthonis heeft er duidelijk minder gevoel bij. De details zal ik achterwege laten. We dachten onze nieuw verworven visschoonmaak skills te kunnen toepassen, maar terwijl wij in het azuurblauwe water dobberen, klaart Anthonis dit klusje.
Anthonis haalt alles uit de kast om het ons naar de zin te maken. Hij leert ons naast vissen ook op een grote schelp te blazen, stuurt ons van de boot af om grotten te ontdekken, zeehonden en mermaids te zoeken. Alles met een grap en een grol. 'You happy, me happy!' Jim noemt het lachend ‘de grote Anthonis one man show’. Uit zijn kleine kombuis tovert hij de lekkerste gerechten, uiteraard geserveerd met lokale wijn. Kortom: een onvergetelijke dag!
En dat geldt voor de hele week. Het moge duidelijk zijn dat het een fantastische 5 sterren all inclusive week met een gouden randje was!!!
Dank, lieve Linda en Peter!!!
