Haris Alexiou schalt melancholisch uit de speakers als we Griekenland uitrijden. Na de heerlijke week met Nicoline en nog een bezoek aan Nafplio, rijden we in twee (halve) dagen over perfecte wegen, door maar liefst 21 (!) tolpoorten, naar Skopje, de hoofdstad van Noord-Macedonië. Eigenlijk zijn we op weg naar Belgrado, maar ja, nu we er toch langsrijden, zijn we wel benieuwd…
Noord-Macedonië en Servië zijn beiden geen EU-lidstaat, hebben hun eigen munteenheid en telefoondata valt buiten de bundel en is daardoor voor ons extreem duur. Geen roaming aan dus. Het uur tijdverschil zijn we kwijt aan de rij bij de eerste grensovergang. Beter voorbereid (denken we) dan drie jaar terug voor de Albanese grens, overhandigen we zelfverzekerd twee paspoorten èn het kentekenbewijs. Maar dan wordt gevraagd naar een groene kaart. Groene kaart, groene kaart? De radartjes in ons hoofd staan weer op scherp. Verzekering? Dataroaming hebben we niet, een groene kaart trouwens ook niet. En dus worden we aan de kant gedirigeerd waar we op ons gemak kunnen downloaden. Jaha, maar zonder roaming valt er weinig te downloaden. Uiteindelijk biedt de wifi van een nabijgelegen hotel annex casino uitkomst, vindt Peter wat we nodig hebben en krijg ik onze paspoorten terug. Groen licht om door te rijden.
Wat zijn we toch verwend met een altijd werkende computer in de hand. Het werkt door in de navigatie, maar ook even iets opzoeken lukt niet meer. Wat is ook alweer een groene kaart? Hoeveel is de dinar waard? Welke besneeuwde bergketen zien we voor ons? Het blijven vragen tot we weer over wifi beschikken.
We komen terecht op een gloednieuwe accommodatie tussen Skopje (12 km) en de Matka kloof (9 km). De gastvrije eigenaar heeft een deel van zijn moestuin omgetoverd tot 12 camperplekken. Er staan er nu 14 en het is een gezellige boel. Hoewel dit soort overnachtingen veredelde parkeerplaatsen blijven, zie en voel je dat deze met liefde (lees: bloemen en lampjes) is opgezet. Hoe anders is dat straks in Belgrado.
We fietsen eerst naar de stad. Totaal onvoorbereid worden we overweldigd en verward door het aantal en de grootsheid van fonteinen en beelden in het centrum. Het is mooi en kitch en veel. En zó anders dan andere steden. Pas later (wanneer we weer wifi hebben in Jumpert 😉), lezen we dat dit alles een overheidsproject is wat begon in 2010 om Skopje een gezicht en identiteit te geven. Interessant.
Deze ‘beeldentuin’ van het moderne Skopje wordt met bruggen verbonden met het andere ‘gezicht’ van de stad: die van de oude bazaar. Hier waan je je in het midden oosten. Het is een gezellige mix van culturen, smalle autovrije straatjes en heerlijke geuren. Eenderde van de bevolking is moslim. Dat betekent ook moskeeën die vanuit de minaret meerdere keren per dag oproepen tot gebed, te starten om 4.26 uur 😳.
We gaan van de zwerfkatten naar de -honden. Het lijken soms wel wolven, zo groot. En een fixi-app zou in Skopje overuren draaien: echt opletten voor kuilen en losliggende tegels. Maar langs de rivier loopt wel een glad geasfalteerd en verlicht fietspad richting ons huisje!
De andere dag fietsen we naar de prachtige Matka kloof en brengen met het lunchpakketje in de rugzak, een heerlijk ontspannen dag in de natuur door met lopen, picknicken en kanoën. ‘s Avonds kijken we voetbal en zien we op de laptop Nederland winnen van Zweden.
We hebben de laatste dag in Griekenland een globale planning gemaakt. In grote lijnen loopt de route langs Belgrado, Budapest en Wenen. Peter was eerder in de laatste twee steden, voor mij is alles nieuw en ik kijk ernaar uit nieuwe landen en steden te bezoeken. In Servië zijn we nooit geweest. Wanneer we Belgrado inrijden, is de eerste indruk die van een grote, moderne stad. Later meer over de tweede indruk 😉.
